399

giriş, gelişme, sökük olarak kaldı tüm çabalarım. ne çok sitede hesap açtırmışım. bir unutursam şifreleri. güzel olur. kafama inecek bir oduna bakar özgürlük. oh ne ferah. şifresiz, hesapsız. analog, bağımsız.

dijital kirliliğim bu gecenin derdi. nereden geldiyse bu ortalığı toplama takıntısı. derli toplu insanlara özenip plastik dosyalar alırım bazen. ayrıca son derecede derli topluyumdur. sorun, yeteri kadar derli toplu olamamam.

yazmaya başlayınca özlemeye de başlıyor insan.

moliere şöyle öğütlüyordu: "hani o içinden, derinden gelen büyük yazma tutkusu var ya; hani müthiş bir şevkle, istekle yazmak aşkı... işte, o istek belirdiğinde rica ederim diren."

yazmak isteyenlere verilecek en güzel öğüt budur.

kelimeler çok sigara içiyorlar hem.

web'de tam olarak ne yaptığımızı anlayamadım. herkes gelmiş diye ben de geldim. amacım herkesten farklı olduğumu göstermek. bunun için herkesin bir araya gelmesi lazımdı.

nosce te ipsum.

elbette.

ne güzel sarıldı bugün bana bir adam. kucağımda kedi vardı. ona iğne yaptı. ama sarıldık gibi geldi bana. kediye sordum, kendi derdindeymiş, görmemiş. sarıldı işte bana bugün ne güzel bir adam.

bunun üzerine bir de güzel uyurum ki.

398

397

Tıpkı ilk randevusuna yetişmeden önce makyaj yapan bir kadın gibi, dünya da doğduğumuz anda bize doğru koşarken makyajını çoktan yapmış, maskesini takmış, hazıryorumlardır. Üstelik, ona tek aldananlar da konformistler olmayacaktır; her şeye ve herkese karşı çıkmaya doyamayan asi varlıklar kendilerinin de ne kadar itaatkâr olduğunun farkında değildirler; onlar ancak baş kaldırmaya değer olduklerı şeklinde yorumlanmış şeylere (daha önceden o şekilde yorumlanmış şeylere) karşı başkaldıracaklardır.
M. Kundera, Perde (s. 91)

396

John Cage ...once told me, ‘When you start working everybody is in your studio – the past, your friends, enemies, the art world, and above all, your own ideas – all are there. But as you continue painting, they start leaving, one by one, and you are left completely alone. Then, if you are lucky, even you leave.
Philip Guston

395

In the face of the essential homelessness of man, there is a struggle for a home, for a grounding. Heidegger sees this homelessness as, most fundamentally, the symptom of man's oblivion to the question of Being. The truth of Being remains unthought and we have closed ourselves off to the meaningfulness of the question. "This homelessness is specifically evoked from the destiny of Being in the form of metaphysics and through metaphysics is simultaneously entrenched and covered up as such. (link)

394

I rolled onto my back again and made my voice casual.

“If you were going to kill yourself, how would you do it.”

Cal seemed pleased. “I've often thought of that. I'd blow my brains out with a gun.”

I was disappointed. It was just like a man to do it with a gun. A fat chance I had of laying my hands on a gun. And even if I did, I wouldn't have a clue as to what part of me to shoot at.

I'd already read in the papers about people who'd tried to shoot themselves, only ended up shooting an important nerve and getting paralyzed, or blasting their face off, but being saved, by surgeons and a sort of miracle, from dying out right.

The risks of a gun seemed great. “What kind of a gun?”

Sylvia Plath - The Bell Jar (:175)

393

Do you know what constitutes a great poet? He is a person without shame, incapable of blushing. Ordinary fools have moments when they go off by themselves and blush with shame; not so the great poet.

...Do you know what Victor Hugo did in 1870? He wrote a proclamation addressed to the people of this planet in which he strictly forbade the German troops to besiege and bombard Paris. “I have grandsons and other members of my family here, and I don't want them to be hit by shells,” he said.

Hamsun, Mysteries (:44)