414

Bir köşede duran bir düz piyanonun dışında koridor tozlu ve ıssızdı. Karısı çalmaya başladı (iyi çalardı) ve bir tuşun dışında hepsinin sağlam olduğunu gördü: Do’nun üstündeki Fa’nın. A. dünyanın sonsuza kadar elinden kaçacağını belki de o anda anladı.
Paul Auster, Yalnızlığın Keşfi

412

Neriman düşündü ve bir anda şarklıların kedileri ve garplıların köpekleri niçin bu kadar sevdiğini anladı. Hristiyan evlerinde köpek ve Müslüman evlerinde kedi bolluğu şundandı: Şarklılar kediye, garplılar köpeğe benziyorlar! Kedi yer, içer, yatar, uyur, doğurur; hayatı hep minder üstünde ve rüya içinde geçer; gözleri bazı uyanıkken bile rüya görüyormuş gibidir; lapacı, tembel ve hayalperest mahluk çalışmayı hiç sevmez. Köpek diri, çevik, atılgandır. İşe yarar; birçok işlere yarar. Uyurken bile uyanıktır. En küçük sesleri bile duyar, sıçrar, bağırır.

Şark ve garbı temsil eden bu iki remiz, Neriman'ın zihninde iki zıt alemi o kadar müşahhas bir hale getirdi ki epey zamandan beri kendi kendine halletmeğe çalıştığı muammaların birçok anahtarını bulur gibi oluyordu...

Fatih-Harbiye, Peyami Safa.
//48

411

…a book that I’ll never write because nobody can, it being a book: 
- against the book.
- against thought.
- against truth and against the word.
- a book, then, that crumbles even while it forms.
- against the book because it is incapable of thinking its totality, let alone nothing.
- against truth because truth is God, and God escapes thought; against truth, then which for us remains legendary, an unknown quantity.
- against the word, finally, because, the word says only what little it can, and this little is nothing and only nothing could express it.
 Edmond Jabes, Desire for a Beginning, Dread of One Single End.

410

"Korku bulaşıcıdır. Toplumsal kimliği kemiren bu hastalık bir Osmanlı genetiği olarak Cumhuriyet'e geçmiştir. Hekimin reçetesi daima korku dozunu artırmak, diğer yandan kalabalığa dönüştürdüğü toplumun oyun alanını genişletmektir. 'Kamusal yalan' sahnesine çıkarılan herkes, bürokratlar, aydınlar, sıradan insanlar, 'mış gibi yapmak' rolü için birbiriyle yarışırlar. Uğrunda her şeyin göze alındığı bu sahte rol, aslında suç işleme özgürlüğünü iktidardan talep etmek anlamına gelir. İktidar bu konuda hoşgörülüdür; bize küçük günahlarımızın toplamından ibaret armağanlar verir. Bu yücelik karşısında mahcubiyetimiz artar ve daima başımız eğik bir halde yaşarız."
Oğuz Atay

409

And then I asked him with my eyes to ask again yes and then he asked me would I yes and his heart was going like mad and yes I said yes I will yes.
James Joyce.

406

The most important thing I learned on Tralfamadore was that when a person dies he only appears to die. He is still very much alive in the past, so it is very silly for people to cry at his funeral. All moments, past, present and future, always have existed, always will exist. The Tralfamadorians can look at all the different moments just the way we can look at a stretch of the Rocky Mountains, for instance. They can see how permanent all the moments are, and they can look at any moment that interests them. It is just an illusion we have here on Earth that one moment follows another one, like beads on a string and that once a moment is gone it is gone forever.

"When a Tralfamadorian sees a corpse, all he thinks is that the dead person is in a bad condition in that particular moment, but that the same person is just fine in plenty of other moments. Now, when I myself hear hat somebody is dead, I simply shrug and say what the Tralfamadorians say about dead people, which is 'So it goes'.

Kurt Vonnegut, Slaughterhouse-Five.

405

No one can survive childhood without being wounded. Everyone remembers at least one time when their parents rejected them, pushed them away, even though they may have still been in the womb, blind, and unable to speak. That's why, as adults, we all look for someone to become our parents again, and for someone to look after us in times of need. And we search for a person to live with who can provide the companionship we so desperately want.

Banana Yoshimoto, Strange Tale from Down by the River - Lizard.

404

Now I knew what those who spend their lives searching are looking for. They must have seen the emptiness, and for the rest of their lives they had been struggling to repeat that experience. Now I understood why Jesus found it necessary to contradict himself every third sentence, and why Buddha had to resort to miracles, and Mohammed needed to intimidate and Meister Eckhart to insist that his own personal isolation should become common to us all. All of them had beheld the emptiness and longed to return to it.

The great systems which inform the world about truth and life invariably claim to be absolutely truthful and well balanced. In reality they are quaking bridges built out of yearning. All this I saw and it made me pure and clear as quartz.

Peter Høeg, “Reflection of a Young Man in Balance,” Tales of the Night.

403

...Kadın ya da düpedüz vajina, grup estetiğinde merkezi bir konumda yer aldığına göre, o halde, belli bir derinliğe açılan bu cinsel organ yaşam savaşına çağrıyı simgeliyordu –ereksiyon ise şiirsel eylemden farksızdı; çünkü şiirsel eylemde dil dikleşip sertleşiyordu.

Michel del Castillo, Şairin Ölümü.

401

İskemlelerden özellikle korkuyorum, çünkü biçimleri bir insan yokluğunu çağrıştırıyor.

Émile Ajar, Yalan-Roman.

400

Kendimden kaçmak için her yolu denedim. Hattâ Svahili dilini öğrenmeye bile kalktım, bu dilin her şeye karşın bana çok uzak kalacağını düşünerek. Çalıştım, çok uğraştım; ama boşuna, Svahili dilinde bile kendimi anlıyordum, ait oluş yakamı bırakmıyordu.

Bunun üzerine Macarca-Fince’yi denedim. Cahors’da Macarca-Fince bilen birine rastlamayacağımdan, böylece de kendi kendimle burun buruna geleyeceğimden emindim. Ama kendimi güvenlikte hissetmiyordum; Lot Bölgesi'nde bile Macarca-Fince bilen birilerinin bulunabileceği düşüncesi beni tedirgin ediyordu. Bu dili bilenler bir tek biz olacağımızdan, duygulanıp birbirimizin kollarına atılmamız ve açık yüreklilikle konuşmamız tehlikesi vardı. Karşılıklı suçüstüler açığa vurulacaktı, ondan sonra da gelsin posta arabası saldırısı. “Posta arabası” diyorum, çünkü konumuzla hiç ilgisi yok, bu da kaçırılmaması gereken bir fırsat. Konuyla ilgili olmayı kesinlikle istemiyorum.

Bu arada da, beni anlamayacak ve benim de anlamayacağım birini anlamaya devam ediyorum, korkunç bir kardeşlik ihtiyacı içindeyim.

...

...Ama uçaktan inişimde çıkan kavgaya, benim dışımdaki koşullar neden oldu. Size daha önce söylemiştim –belki de söylememiştim, nasılsa aynı kapıya çıkar– bana bütünüyle yabancı olan bir dil yaratmak amacıyla dilbilim eğitimi gördüm ben. Böylece bunalım kaynaklarından, tuzak sözcüklerden, iç ve dış saldırılardan, üstelik destekleyici kanıtlardan uzak, güvenlik içinde düşünebilecektim.

Sıkı gözetim yüzünden beceremedim. Beyin çok iyi bilir ki, geçmişte benzeri olmayan, ilgisiz bir dil yaratmayı başarabilseydik, kişiliğimizin saçma yanı kalmazdı. İşte bu nedenle bunalım kaynakları, özel olarak tasarlanmış, kendimizi yokluk, olanaksız ve karikatür konumunda tutacak beynimizle donatmıştır bizi.

Böylece yeni bir dil yaratmaktan vazgeçip kendimi umutlandırmak için doğumöncesi bazı kekelemelerden oluşmuş Macarca-Fince'yi öğrenmekle yetindim. Havaalanında kendimi Danimarka diliyle çevrelenmiş gördüğümde hemen Air-France masasının üzerine fırlayıp aramızda kardeşçe anlamazlık ve iletişimsizlik ilişkileri kurmak amacıyla orada bulunanlara Macarca-Fince dilinde seslendim.

Halkların ve insanların birbirlerini anlamadıkları için dalaştıklarını düşünmek doğru değildir. Birbirlerini anladıkları için dalaşırlar.

Olay da böyle çıktı.

Anlaşıldım.

Neler olduğunu size açıklamaya gücüm yetmez. Danimarkalılar'a çektiğim söylevin Macarca-Fince dilinde olduğu konusunda sizi temin edebilirim, ruhumla ve vicdanımla. Danimarkalılar'ın Macarca-Fince bilmediğini herkes bilir. Buna karşılık derhal anlaşıldım ve size söylediğim gibi, anlayış olduğu anda anlayışsızlık, öfke, şiddet, hakaret ve kavga da olur. Aynasızlar çıkageldiler; beni, bağıra çağıra Macarca-Fince konuştuğum Air-France masasının tepesinden indirmeye çalıştılar, kendimi savundum. Macoute Dayı araya girdi, ambülans çağırdılar ve itiraf etmeliyim ki artık anlaşılmama umudum kalmadığı ve böylece benzerlerime, kardeşlerime olan duygularımı anlatamayacağım için çok öfkelendim ve sağa sola birkaç yumruk savurdum, çünkü şiddetten korktuğum kadar hiçbir şeyden korkmam. Hastabakıcıları görür görmez de yardım geleceğini anladım. Bu durumda normal olduğunuzu kanıtlamanın tek yolu biriyle dalaşmaktır.

Émile Ajar, Yalan-Roman

397

Tıpkı ilk randevusuna yetişmeden önce makyaj yapan bir kadın gibi, dünya da doğduğumuz anda bize doğru koşarken makyajını çoktan yapmış, maskesini takmış, hazıryorumlardır. Üstelik, ona tek aldananlar da konformistler olmayacaktır; her şeye ve herkese karşı çıkmaya doyamayan asi varlıklar kendilerinin de ne kadar itaatkâr olduğunun farkında değildirler; onlar ancak baş kaldırmaya değer olduklerı şeklinde yorumlanmış şeylere (daha önceden o şekilde yorumlanmış şeylere) karşı başkaldıracaklardır.
M. Kundera, Perde (s. 91)

396

John Cage ...once told me, ‘When you start working everybody is in your studio – the past, your friends, enemies, the art world, and above all, your own ideas – all are there. But as you continue painting, they start leaving, one by one, and you are left completely alone. Then, if you are lucky, even you leave.
Philip Guston

395

In the face of the essential homelessness of man, there is a struggle for a home, for a grounding. Heidegger sees this homelessness as, most fundamentally, the symptom of man's oblivion to the question of Being. The truth of Being remains unthought and we have closed ourselves off to the meaningfulness of the question. "This homelessness is specifically evoked from the destiny of Being in the form of metaphysics and through metaphysics is simultaneously entrenched and covered up as such. (link)

394

I rolled onto my back again and made my voice casual.

“If you were going to kill yourself, how would you do it.”

Cal seemed pleased. “I've often thought of that. I'd blow my brains out with a gun.”

I was disappointed. It was just like a man to do it with a gun. A fat chance I had of laying my hands on a gun. And even if I did, I wouldn't have a clue as to what part of me to shoot at.

I'd already read in the papers about people who'd tried to shoot themselves, only ended up shooting an important nerve and getting paralyzed, or blasting their face off, but being saved, by surgeons and a sort of miracle, from dying out right.

The risks of a gun seemed great. “What kind of a gun?”

Sylvia Plath - The Bell Jar (:175)

393

Do you know what constitutes a great poet? He is a person without shame, incapable of blushing. Ordinary fools have moments when they go off by themselves and blush with shame; not so the great poet.

...Do you know what Victor Hugo did in 1870? He wrote a proclamation addressed to the people of this planet in which he strictly forbade the German troops to besiege and bombard Paris. “I have grandsons and other members of my family here, and I don't want them to be hit by shells,” he said.

Hamsun, Mysteries (:44)

392

In a certain Chinese encyclopedia it is written that 'animals are divided into':

(a) belonging to the emperor,

(b) embalmed,

(c) tame,

(d) sucking pigs,

(e) sirens,

(f) fabulous,

(g) stray dogs,

(h) included in the present classification,

(i) frenzied,

(j) innumerable,

(k) drawn with a very fine camelhair brush,

(l) et cetera,

(m) having just broken the water pitcher,

(n) that from a long way off look like flies.

Foucault (Order of Things) from Borges.

391

Style is the answer to everything.
Fresh way to approach a dull or dangerous day.
To do a dull thing with style is preferable to doing a dangerous thing
without style.
To do a dangerous thing with style, is what I call art.
Bullfighting can be an art.
Boxing can be an art.
Loving can be an art.
Opening a can of sardines can be an art.
Not many have style.
Not many can keep style.
I have seen dogs with more style than men.
Although not many dogs have style.
Cats have it with abundance.

When Hemingway put his brains to the wall with a shotgun, that was style.
For sometimes people give you style.
Joan of Arc had style.
John the Baptist.
Jesus.
Socrates.
Caesar.
Garcia Lorca.
I have met men in jail with style.
I have met more men in jail with style than men out of jail.
Style is a difference, a way of doing, a way of being done.
Six herons standing quietly in a pool of water, or you, walking
out of the bathroom without seeing me.

Bukowski

389

“Kundera goes on and uses Kafka’s The Castle as an example how translators smudges the original ideas. Kafka’s vocabulary is relatively restricted and Kafka is using simplest, the most elementary verbs: go, have, be, do, must, can. Translators, however, “correct” Kafka and enrich his vocabulary by replacing “have” for “never ceased to experience”, “be” for “advance”, “thrust”, or “go a long way”, and “go” for “walk”.”
P. Bilak, notes on translation in Kundera's work (1999)

388

Like a grandiose despot, the East in its power and splendor casts its inhabitants to the ground and, before man has learned to walk, he is forced to kneel, before he has learned to speak, he is forced to pray; before his heart has attained an equipoise it is forced to bow, before his spirit is strong enough to bear flowers and fruit, Fate and Nature drains all his strength through horrid heat. The Egyptian is devoted before he is a whole, hence he knows nothing of the whole, nothing of Beauty, and what he calls the highest is a veiled power, an awesome enigma; the dumb, dark Isis is his first and last, an empty infinity, and out of that nothing reasonable has ever come. Even the most sublime nothingness gives birth to nothingness...
Hölderlin, Hyperion.